العلامة المجلسي ( مترجم : سيد عبد الحسين رضائى )
298
بحار الأنوار ( ج 74 ) ( كتاب الروضة در مبانى اخلاق از طريق آيات و روايات ) ( فارسى )
شود ، هر كس مالش زياد شود رئيس گردد ، هر كس بردباريش زياد شود با شرف و نجيب گردد . آنكه در ذات خدا بينديشد زنديق شود ، هر كس چيزى را زياد اظهار كرد به همان معروف شود ، هر كس زياد شوخى كند پست شود ، هر كس زياد بخندد هيبتش برود ، تباه شود آبروى كسى كه ادب ندارد ، همانا بهترين كارها نگهدارى آبروست بوسيلهى مال ، آدم عاقل با نادان ننشيند ، هر كس با نادان نشيند مهياى سر و صداى مردم باشد ، نجات پيدا نميكند از مرگ ثروتمندى با مال و نه فقيرى بواسطهى تهىدستى . اى مردم همانا براى دلها گواهانيست بالا ميبرد نفس را از روش تقصيركاران بسوى پايههاى مقربين و نزديكان به خدا ، تيزفهمى براى اندرزها از چيزهائيست كه نفس را از خطا باز دارد ، و براى نفسها خيالهائيست كه براى هوس كه خردها جلوگيرى از آنها مىكند ، در تجربهها علم دوبارهايست ، عبرت گرفتن بسوى راستى ميكشاند ، كافيست تربيت نفس تو كه بدى ديگران را خوش ندارى ، بر تو است از براى برادر مؤمنت همان حقى كه تو به گردن او دارى ، نابود شد هر كس براى خود بىنياز شد ، دور انديشى پيش از عمل نگهدارد ترا از پشيمانى ، هر كس علت رأيها را برآورد كند جاهاى اشتباه را بشناسد ، هر كس از سخن زياد خوددارى كند خردها بعدالتش حكم كنند ، هر كس ميلش را زندانى كند ارزشش را نگهدارى كرده ، هر كس زبانش را نگهدارد و از شر مردمش در امان و بخواستهاش رسيده ، در دگرگونى اوضاع دانسته مىشود ارزش مردان ، آيندهى روزگار اسرار نهان را براى تو آشكارا كند ، كسى كه در تاريكى است از جهش برق بهرهاى نبرد ، هر كس معروف بحكمت شد بديده بزرگى بوى بنگرند شريفترين ثروت واگذاردن آرزوهاست ، شكيبائى سپرى است از تهى دستى ، آزمندى نشانهى بينوائيست ، بخل لباس ذلت است .